حرف ها برای گفتن دارم

تلوزيون ملي يونان جيمي استانلوس پيشگوي معروف يوناني كه زلزله بم . سونامي. حملات 11 سپتامبر.و دهها واقعه ديگر را از سالها پيشتر از آن بسيار دقيق پيشگويي كرده بود دقايقي قبل از اعدام خود بعنوان آخرين حرف زندگيش گفت: در تاريخ 9 مارچ 1989 (18 اسفند 1367) يعني 21 سال پيش در كشور ايران پسري بدنيا آمده كه سال 2015 سرنوشت تمام دنيا را تغيير خواهد داد.....

اگه ايراني هستي مديوني اگه به همه نفرستی

                                         نظر شما در باره ی این نوشته و این نوشته ها چیه؟  

برخی از دوستان از رفرنس مطلب سوال کرده بودند.در این باره باید بگویم :" . . . "

این هم  مطلبی که خانم باقری لینکش را داده بودند:

آیا دنیای ما در سال 2012، پایان دوره پنجم و آغاز دوره ششم خود را جشن خواهد گرفت؟...
 

مایاها قومی بودند که چند هزار سال پیش تو مناطق آمریکای مرکزی زندگی می کردند، البته الان هم از قوم اونها بازماندگانی وجود دارن. حتما معبد زیر رو که متعلق به مایا هست رو دیدید:

قبل از اینکه وارد مقوله پیش گویی اصلی مایا بشم باید توضیحاتی راجع به قدرت و تمدن این قوم براتون بنویسم. مایا! قومی که هزاران سال پیش معبد و هرمی که در بالا مشاهده می کنید رو با 365 پله ساخته! به تعداد روزهای سال. مایا تمامی خسوف ها و کسوف ها را دقیقا تا سال 2012 ثبت کرده و همشون طبق برنامه دارن اتفاق می افتن، مایا چندین هزار سال پیش عدد یک میلیون رو کشف کرده بود، مایا هزاران سال پش تو معابدش تصاویری از سفینه ها و فضانوردان رو روی  سنگ ثبت کردن! مایا آن زمان حتی تعداد روزهای هر سال ماه رو که گمونم 279 روز هست محاسبه کرده بود. مایا ها از اورانوس و نپتون اطلاع داشتند، تقویم مایا برای 400 میلیون سال استخراج شده است، سال خورشید و زهره را تا چهار رقم اعشار محاسبه کرده اند.

پیشگویی می گه: تو 21 دسامبر سال 2012 این زندگی روی کره زمین به اتمام می رسه و یک دوره جدید زندگی روی زمین شروع می شه. تو چند تا سایت خوندم که این دوره جدید پر از صلح و عشق و آرامش و پیشرفت هست. (مصداق حرف یکی از سیاستمداران آمریکایی که پایان بحران مالی آمریکا رو صلح و آرامش تو دنیا می دونست). حالا چند تا نظریه دیگه هم هستند که به تفضیل روشون بحث می کنم. استاد کلاس #C هم اطلاعاتی در این مورد داشت، جالبه که گفت ما به ناسا یه ایمیل فرستادیم و پرسیدیم که آیا سال 2012 اتفاقی تو کهکشان خواهد افتاد؟ ناسا پاسخ داده بود که نارسایی هایی مشاهده می شن ولی نمی تونیم تائید کنیم که این اختلالات آسیبی به زمین می رسونن یا نه!
مایاها معتقد بودند که زمین از 5 دوره تشکیل شده، پایان هر دوره یه اتفاق خیلی بد می افته و دوره جدید شروع می شه. جالب اینجاست که 2012 پایان دوره پنجم هست! و ما وارد دوره ششم خواهیم شد، گفته می شه تمدن حاضر از بین خواهد رفت تا دوره ششم شروع بشه! (اشاره شده به زمین لرزه های بزرگ) .
البته نگاههای خیلی مثبتی هم به قضیه شده و بعضی هم اصلا این گفته رو کاملا رد می کنند. و منم با این پست منظورم این نیست که شما رو از زندگی ناامید کنم یا صحت این بحث رو اثبات کرده باشم. من دارم نتیجه تحقیقم رو تو اینترنت و از حرفهایی که شنیدم و چیزهایی که دیدم بیان می کنم و خیلی امکان داره که چون مثلا روی یک نظریه نادرست پی ریزی شده کلا نادرست باشه ولی به هر حال شواهد و مدارک موجود انسان رو از ساده از کنار این قضیه گذشتن منع می کنه.

علم سرشار مایا بخصوص از نجوم اونها رو قومی آگاه و متمدن ساخته بود. البته قضیه ترک مایا از محل زندگیشون هم یک قضیه خیلی معروف هست که دلایل بسیاری براش بیان شده که من نهایتا امیدوارم با خوندن پی نوشت شما هم با من هم عقیده شید.

شاید یکی از نکات مد نظر من ...

من هم نظرم را خواهم گفت

عنوان قبل تعريفي بود كه يكي از دوستانم در مورد يكي از دوستانش ارائه داد.دوستم با تمام احساس از دوستش تعريف ميكرد.من هم از جون ودل  بهش گوش مي دادم .بعد از كلي تعريف كه از دوستش ارائه داد با حالت خيلي معصومي توي چشماي من نگاه كرد و گفت:" خب ديگه اون الان ادميه كه به چيزي كه خواسته رسيده"!!

وقتي آدمي به آنچه كه خواسته رسيده

 ديگرصورتش جوش هاي ريز زير پوست ندارد،صاف است مثل ايينه! او ديگر صبح ها تا ساعت ده مي خوابد و هر شب سريال شمس العماره را با ارامش تمام نگاه مي كند .ان ادم روزها به موسيقي هاي تند و ملايم با ارامش خاطر گوش ميدهد .ادمي كه به انچه خواسته رسيده بعد از ظهرها بعد از انكه هواي گرم روز تابستان رو به خنكي مي رود با دوستانش به گردش مي رود بستني مي خورد و به دور حوض وسط پارك قدم ميزند.ادمي كه به انچه خواسته رسيده روي نيمكت پارك مينشيند و جكهاي بي مزه ميشنود و با اخرين تن صدا قه قه مي خندد.ادمي كه به انچه خواسته رسيده در كمال ارامش است. ادمي كه به انچه خواسته رسيده خوشبخت است.

گاهي دوست دارم يكي محكم بزنه پشت كمرم و از خواب بيدار بشم.

كم آوردم ! خيلي وقته كه كم مي آرم. بيشتر از همه توي روابط خودم با خودم .

با هر صحنه اي كه اتفاق ميفته موج عظيمي از افكار متنوع وارد ذهن من ميشه . همه چيز براي من يك علامت سواله ، به همه چيز عميقا فكر مي كنم و نهايت بي هيچ جوابي ذهن خسته ي خودم را به خواب مي كشونم.

 خيلي وقته دارم صورتمو با سيلي سرخ مي كنم و ميرم جلوي آيينه مي ايستم .خيلي وقته  دارم خودمو فريب مي دم.

توي يك سال اخير به غير از كتابهاي درسي (كه البته اونا رو هم نخوندم) و كتابهاي شعر( كه البته اونها رو خوب خوندم ) روي هم رفته 3-4 كتاب هم نخوندم اما ده برابر سالهاي گذشته كه پايان سال 70كتاب خونده بودم توي ذهنم كتاب نوشتم. كتاب نوشتم از مجهولات ، كتاب نوشتم از درياي سوالات كتاب نوشتم از بد بختيهاي ذهنم.

گاهي اوقات سيمهاي رابط من بي نهايت پيچيده ميشه ، اينقدر كه هر كاري كه مي كنم ازش سر در نميارم .بعد همرو توي يك دستم مي گيرم و توي دست ديگه يك سيم چين و همرو از يك مقطع قطع مي كنم. اينطوري راحت تره ! مثل وقتي كه كامپيوتر هنگ مي كنه ، ريست هم نميشه ، پاور هم جواب نمي ده ، تو ميري و از برق درش مياري !

ناتوان شدم ، حتي در نوشتن !

نميدونم چرا با اينكه اين حس دقيق بهم دست داده بود كه چه اتفاقي خواهد افتاد باز از وقوعش جلوگيري نكردم.به طرف ظرفشويي رفتم . چاقوها و چنگالها رو برداشتم وشروع به شستن كردم .در اعماق ذهنم به گردش مشغول بودم به ما وقع مي انديشيدم كه يك هو حس سوزشي شديد در بند انگشتانم مرا به خود اورد. بله انگار رفته بودم كه تصورم را ويا ان حس الهامي را به واقعيت برسانم.خون از بيم انگشتهايم بيرون زد چاقو ي جاني را انداختم و به طرف كلينكس رفتم چندتايي برداشتم روي زخمم گذاشتم دستمالها پر از خون شدند .دستمال ديگري برداشتم و به ان طرف سالن كه يك ميهماني كوچك 4 نفره،ساده و بي آلايش كه با شكوه و فر خودماني مزين شده بود رفتم .خوشبختانه كسي متوجه جراحت دست من نشد .اگر نه ان چاقوي جاني حتمن گرفتار ميشد. من هم گوشه اي براي خودم اتخاذ كردم و نشستم. اما همچنان در اين فكر كه : ((من كه ميدانستم دستم مي برد ، پس چرا كوچكترين كاري براي جلوگيري از وقوع ان نكردم)).شايد باورتان نشود اما حتي تصوير نوع پاشيده شدن خون را هم در ذهن  خود به همان صورتي ديدم كه اتفاق افتاد

در کمین اندوه هستم
 بانو
مرا دریاب
 به خانه ببر
 گلی را فراموش کرده ام
 که بر چهره ام نمی تابید
زخم های من دهان گشوده اند
 همه ی روزگار پر، از 
 اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
 در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
 مرا از این خانه
به باغ ببر
 سرنوشت من
 به بدگمانی
 به خوناب دل
خاموشی لب
 اشک های من بسته
 بر صورت من است
 هیچکس یورش دل را
در خانه ندید
 بانو
من به خانه آمدم
و دیدم
 که عشق چگونه
 فرو می ریزد
و قلب در اوج
رها می شود
 و بر کف باغچه می ریزد
 بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم
 

احمدرضا  احمدی

چند سوایی بود ا زخواندن هیچ شعری مشعوف نشده بودم.تا این که امروز این شعر مرا خوشنود ساخت

با عجله داشتم توي چار باغ ميرفتم ،رسيدم به كيوسك روزنامه فروشي.ظهر شده بود و من هنوز هيچ روزنامه اي رو نديده بودم .علي رغم تمام عجله اي كه داشتم نا خود اگاه دم كيوسك ايستادم شروع به خوندن تيتر روزنامه ها كردم .اره هيچ جاي ديگه هيچ خبري نبود به جز ژنو وآقاي احمدي نژاد و.... . بعد يه اعتماد خريدم وتصميم به ادامه مسير گرفتم كه  يه دفعه ...،(به خدا دست خودم نبود يك دفعه چشمم خورد بهش ). بين كتابهاي دكه كتابي به چشمم اومد ،سر يك آن انگار همه چيز عوض شد. دنيا قشنگ شد و من شعف زده . بي معطلي:

- ببخشيداقا! اين كتاب چه قدره؟

- كدوم رو ميگيد ؟نميبينم.

- دزده و مرغ فلفلي!

بچه كه بودم دزده و مرغ فلفلي رو داشتم. نه فقط من كه خيلي ديگه از بچه هاي فاميل و همسايه.اون موقع هاچيزهايي كه هم خودم داشتم هم دست عده زياد ديگه اي بود را  دوست نداشتم .اما حكايت اين كتاب فرق مي كرد .اين قدر بهش احساس نزديكي مي كردم كه اصلا باورم نميشد ميتونه از ان كس ديگه اي هم باشه.خلااااصه يه روز كه خيلي خسته بود تنگ اتاق نشسته بود اومد دم خونه ي ما تق تق اون كتاب فلفليتو مي خوام .  يكي از بچه هاي هم سن خودم  اومد و كتابو برد.كتاب زرد كوچولوووو كه صد تومن مي خردينش نميدادمش گرفت و بردشو ديگه هم .....

يه روز شد

دو روز شد

....

خلاصه ان يار مهربان ديگر نبود و جايش عجب خالي ...

وامروز كه دواااازده-سيزده سآل از ان روز مي گذشت انگار كه هنوز داغ آن كتاب به دلم مانده باشد بعد از خريدنش احساس آرامش مي كردم. توي راه تمام مدت دستم بود و مي خواندمش و كلي هم كيف مي كردم .بعد از سالها دست يازيدن به گمشده آري بس گرانقدر بود.رسيدم خونه ،فسقلي هم خونه ي ما بود:

- ببين چي خريدم!

- اخ جون چي خريد ي ؟!... كتابه كتاب ...مال منه؟واسه من خريدي؟چه خوشگله

اون سروصدايي كه وروجك به راه انداخته بود و برق چشمايي كه خيره به من نگاه ميكرد و منتظر شنيدن" آره عزيزم" بود ، من را به شك انداخت كه كتابو واسه كي خريدم؟!

من اون كتاب رو براي خودم خريده بودم .اما نمي تونستم بگم "نه براي تو نيست" . از طرفي هم يك لحظه همان كودك درونم به اوج خودش رسيده بود و نميتونستم بگم" آره عزيزم مال توه" و ديگر نهايت هنرم را به كار گرفتم ،اعتدالي بر پا كردم و گفتم:

 واسه ي تو؟خب ...خب براي هممون خريدم.من ،تو.

 و در دل مي گفتم: نه خيرم مال خود خودمه. تازشم اگه خواستي ببيني دست خودم!